Deel deze pagina:

BURST – Op 16 september jl., precies 20 jaar nadat Ann Simons mooi brons pakte in de gewichtscategorie -48kg op de Olympische Spelen van Sydney in 2000, stelde de voormalige topjudoka haar boek ‘De Zachte Weg’ voor aan de pers. Online weliswaar, we leven momenteel immers in beperkende Coronatijden. Met haar boek wil ze vooral inspireren en ‘leiders’ op het juiste spoor zetten. Hoog tijd dus voor een (online) gesprek met de kersverse auteur. 

Vanwaar de zin om een boek te schrijven? “Ik vind het altijd fijn om mijn dromen na te jagen, dat heb ik altijd gedaan,” vertelt een enthousiaste Ann. “Ik heb goed nagedacht wat ik aan de wereld wenste te vertellen. Geïnspireerd door topsport, maar ook door de managementstijl die er binnen de Cronos Groep (haar werkgever, red.heerst. Een verhaal vertellen over dromen waarmaken en anderen ondersteunen zodat ze hun dromen kunnen waarmaken. Zo werd het een stukje leiderschap, maar het gaat vooral over een leidraad hebben of geven aan de lezers, om hun dromen te zien en ervoor te gaan.”

Als topsporter judo leef en adem je de sport. Het kruipt in je lijf. De impact van judo in het leven van Ann is bijgevolg niet onbelangrijk geweest. De titel van het boek is dan ook sprekend. “Judo is en blijft een levensfilosofie,” stelt de ex-atlete. “Na mijn topsportperiode ben ik mij beginnen te verdiepen in wat judo en die zachte weg eigenlijk betekenen. Alles in het leven draait om balans en evenwicht. De zachte weg is bijgevolg een manier van leven. Een wijze om te komen tot je eigen Morgenland dat je zelf creëert. Judo is dat voor mij geweest. Judo heeft mij geholpen om de volgende stappen in mijn leven te zetten.”

Het huidige klimaat heeft haar uiteindelijk getriggerd om te starten met schrijven. “We bevinden ons toch al een poosje in een moeilijke periode. Van een technologische revolutie 4.0 naar 5.0. Ik wou mensen een houvast aanbieden om te overleven in deze woelige tijden vol veranderingen zonder daar het woord ‘change’ op te kleven. Overgangen van het ene naar het andere tijdperk kunnen ook zacht verlopen. Wat ik bovendien wenste aan te tonen, is dat er ook heel wat mensen rondlopen die anderen willen ondersteunen in het waarmaken van hun dromen. Ik heb dat zelf mogen ervaren en ik wou dat toch meegeven. Het is tevens een theoretische studie. Ik heb in de aanloopperiode naar het schrijven toe zelf heel veel gelezen, andere filosofische boeken die me de nodige inzichten verschaften. Het is vooral een reisverslag geworden.”

Wie verwacht dat ‘De Zachte Weg’ een biografie is van Anns judocarrière komt bedrogen uit. “Neen, dat is het niet,” vertelt ze resoluut. “Mijn sportieve ervaringen hebben er wel een onuitwisbare stempel op gedrukt. Ik heb er heel goed over nagedacht. Veel met andere mensen over gesproken.”

Het boek kan worden opgedeeld in drie grote delen. “Het eerste deel gaat over ondernemend leiderschap en is heel praktisch. Bezig zijn met je eigen droom, vertrekken vanuit jezelf. Dan is er een stuk voor de ondernemende bedrijfsmanager of coach die zijn mensen vooral wil ondersteunen i.p.v. te sturen om de volgende stap te zetten in hun reis, los van zichzelf. Het laatste deel is dan inderdaad eerder filosofisch. Omdat ik vind dat judo los van het feit dat het een mooie sport is, een activiteit is waar heel veel filosofie achter steekt. Dat was wel een bewuste keuze. Naast de topsporter die ik was, ben ik tevens iemand die graag over de dingen des levens nadenk. En graag de zaken die rondom ons gebeuren, wil begrijpen. Ik vind het ook fijn om met mensen bezig te zijn. Ik vind het fantastisch om mensen te zien evolueren terwijl ze het zelf niet door hebben. Ik had misschien beter filosofie of psychologie gestudeerd.” 

Ann studeerde echter Toegepaste Economische Wetenschappen (TEW) aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB). “Da’s een keuze die ik vandaag waarschijnlijk niet meer zou maken,” mijmert ze. “Ik wou eigenlijk arts worden, maar die studies waren wel heel moeilijk om te combineren met de voorbereidingen voor de Spelen in Sydney. TEW is een zeer harde wetenschap, terwijl ik eerder aanleun bij het meer menselijke, psychologische. Is dat dan een foute keuze geweest? Misschien toch ook weer niet, want het heeft me vooral doen nadenken.”

Haar boek ‘De Zachte Weg’ gaat over ‘zacht’ in tegenstelling tot ‘hard’ leiderschap. “Je hebt beide types nodig. De kunst ligt in het juiste evenwicht te vinden. Je kan niet alleen bouwen op filosofie, noch alles enkel cijfermatig bekijken. In het boek zit een duidelijke boodschap. Laten we nu gewoon vrij schakelen tussen de dilemma’s van het leven en simpelweg aanvaarden wat de situatie is om dan zelf proberen die volgende stap te zetten.” 

Hebben we dan nood aan dergelijke ‘zachte’ leiders? “Je kan stellen dat 2020 tot op heden een waar annus horribilis was, met dank aan de COVID-19 pandemie, maar was dat echt zo? Of zijn we zelf een stukje bewust geworden dat we moeten vertragen? Dan denk ik dat je effectief nood hebt aan leiders die je ondersteunen en die op mensenmaat je pad kunnen gidsen. Leiders die echter ook geduld hebben wanneer je van dat pad even afwijkt. Leiders die zich volledig kunnen inleven in jouw verhaal en dromen. Ik denk wel dat de ganse mensheid, onze samenleving, nood heeft aan dergelijke leiders”, vindt Ann. “Ik zeg niet dat je op een berg moet gaan zitten om na te denken. Aan het einde van de dag moet je uit je luie zetel komen en het ook gaan doen. Ik ben zelf ondernemer met enkele bedrijfjes. Je kan wel over alles nadenken, maar je moet ook actie ondernemen.” 

Wingmen is zo een van haar eigen bedrijfjes. “Wingmen is een incubator waar we jonge mensen kansen geven als ondernemer. Ik heb mijn inspiratie gehaald toen ik begonnen ben met leiding te geven en merkte dat dit soms te hard was en vervolgens heb ik bijgestuurd. Het boek is vooral een verlengde daarvan. Tevens om voor mezelf een stukje autoriteit op te bouwen rond dromen waarmaken. Ik ben nu veertig. Het was de bedoeling dat ik op mijn veertigste een boek zou schrijven, exact twintig jaar na de Spelen. Het was een droom van mezelf, maar ik vond dat ik het aan de wereld moest vertellen. Er waren moeilijke momenten in mijn leven en het judo, maar hoe moeilijk dat het ook soms gaat, je krijgt altijd kansen. Een mogelijkheid om er iets van te maken. Blijf dus alsjeblief niet in die zetel zitten. Iedereen heeft passie, volg ze. Als ik die boodschap kan overbrengen, ben ik in mijn missie geslaagd.” 

Heeft die Olympische medaille haar leven dan veranderd? “Ik weet het niet,” antwoordt Ann eerlijk. “Die Olympische medaille winnen, heeft veel in mijn leven betekend. Daar waar ik nu sta, is ook dankzij mijn medaille in Sydney. Ik ga er dus niet flauw over doen. Een Olympische medaille geeft je inderdaad veel credibiliteit. Da’s dan ook de bevestiging dat je op het allerhoogste niveau je job of passie aan het beoefenen bent. Je hebt maar in elk domein een paar wereldtoppers. Samen met enkele andere Vlaamse judoka’s heb ik die absolute top in het judo bereikt en dat is er inderdaad aan slechts weinigen gegund. De doelstelling is echter de weg ernaar toe. Die weg die je moet bewandelen naar je uiteindelijke doel. Laten we dus blijven dromen.”

Als topsporter koos Ann resoluut voor wat nu in het vakjargon als ‘Dual Career’ wordt omschreven, de combinatie van topsport en hogere studies. Wat ze iedere topsporter trouwens steevast aanraadt. “Ik heb dat parcours gevolgd om twee belangrijke redenen. In de eerste plaats om mijn toekomst na de topsport veilig te stellen, maar in tweede instantie toch ook voor het nodige evenwicht in mijn leven. Ik wou sowieso door andere domeinen worden geprikkeld dan louter alleen door judo. Had ik dat niet gedaan, had ik er minder van genoten. Het bevat zoveel aspecten. Je moet focus zijn, maar ik moet mij ook kunnen laten prikkelen door allerlei levenskunsten, hoe klein dat ook is. Door de topsporttrainingen en competities was ik niet zo vaak op de universiteitscampus. Voor mij was dat echter ook groeien als mens en niet louter als judoka. Als ik maar één iemand kan overtuigen om studies te combineren met topsport of met kunst of iets anders, dan ben ik tevreden. Het is gewoon zo hard nodig om je verder te ontwikkelen. Als jonge topsporter ben je immers al heel erg ‘niche’ bezig. Je zit dan reeds in een hele smalle tunnel. Daarom adviseer ik altijd: zet je studies verder. Niet zozeer alleen voor de kennis en de kunde die je aan de hogeschool of universiteit verwerft, maar gewoon voor de prikkeling, de uitdaging, de andere wereld.”

Voor alle duidelijkheid, ‘De Zachte Weg’ is niet louter en alleen een boek voor judoka’s. 

“Uiteindelijk heb ik het boek voor drie doelgroepen geschreven,” legt Ann verder uit. “Mensen met een droom, een passie of talent, die deze droom willen najagen. Hoe doe je dat dan? Daarvoor is het boek een gids of leidraad. Een tweede doelgroep waarvoor ik het boek geschreven heb, zijn mensen die op een andere manier leiding willen geven aan mensen die hun droom willen verwezenlijken. Wat bijvoorbeeld Eddy Desmet (voormalig Topsportdirecteur BOIC, red.toen bij mij gedaan heeft. Los van zichzelf, goed ondersteunen, niet teleurgesteld zijn indien het niet lukt, een leidraad dus om dergelijk begeleidingskader te creëren. En de laatste doelgroep zijn de mensen van de Cronos Groep, zo’n 7.000 zijn er dat ondertussen. Misschien help ik ze met mijn boek de filosofie van CEO Jef De Wit beter te begrijpen.

Niettegenstaande biedt het boek ook voor judo- of sportcoaches ongetwijfeld boeiende lectuur. “Ik hoop dat het boek ook voor hen een interessant werkinstrument kan zijn,” stelt Ann. “De vaardigheden van judo zijn belangrijk. Ik denk dat het vertrekken vanuit wat de judoka wil ook heel belangrijk is. Ik beschrijf wat je als coach kan doen om je judoka te ondersteunen naar zijn of haar volgende stappen, maar dan puur vanuit wie de atleet zelf is. Dat probeer ik dan mee te geven als leidraad in zeven banden (de zeven gekleurde gordels van het judo, red.). Ik schrijf veel over het judo, da’s logisch want dat is ook mijn leefwereld geweest en ergens toch ook mijn referentiepunt. Om dan toch te merken dat judo zoveel meer is dan alleen dat hele kleine stukje van topsport. Want laten we eerlijk zijn, kinderen beoefenen de judosport hopelijk omdat ze er veel plezier aan beleven. En ze ontwikkelen hierdoor fysiek, mentaal en misschien ook spiritueel ondanks het feit dat ze zich niet ervan bewust zijn, en dat probeer ik toch steeds mee te geven.” 

Uit het interview valt duidelijk af te leiden dat het neerpennen van haar eerste boek Ann veel voldoening heeft gegeven. “Ik vond het inderdaad heel fijn om te schrijven. Het is evenwel niet altijd een gemakkelijk proces geweest. Ik heb er veel plezier aan beleefd, maar soms wou ik ermee kappen. Ik denk dat ik nog concretere boeken ga schrijven rond nog meer die doelen waarmaken of misschien wel een roman, waarom niet? Ik vond het gewoon heel leuk om te doen. Nu het boek is gepubliceerd, blijft het ook weer een experiment. Eenmaal geschreven en gepubliceerd, hoe zet je dat boek nu in de markt? Ik doe dat via een van mijn bedrijfjes. Fijn om die jonge gasten daarmee aan de slag te zien gaan. Ik probeer dit allemaal als een experiment te zien en ervan te leren. In dat opzicht heb ik heel veel over mezelf geleerd, ook over mijn relatie want ik heb een hoofdstuk samen met mijn partner geschreven. En als ik eerlijk ben, als hij er niet was geweest dan was het boek er ook nooit gekomen. Ik denk dat ik met mijn boek heel wat mensen uit hun comfortzone heb geduwd en dat vind ik wel fantastisch,” aldus nog een trotse auteur.

Als afsluiter nog even dit. ‘De Zachte Weg’ zal je leven niet veranderen, dat moet je immers zelf doen. Wat het boek wel doet, is richting geven in deze stuurloze tijden vol socio-economische, ecologische en technologische uitdagingen. Het wil inspireren tot meer creativiteit en solidariteit. Een gids zijn dus. De titel is de letterlijke vertaling van het Japanse woord ‘judo’. De ondertitel ‘Ondernemen is belangrijker dan winnen’ is een knipoog naar het Olympische credo ‘Deelnemen is belangrijker dan winnen’. Het boek wordt uitgegeven door Lannoo Campus. Meer info vind je op deze website

Wie de boekvoorstelling door Ann heeft gemist en deze nog wenst te bekijken, vindt die via deze link

 

Christian Pierre,

Media & Communicatie 

 

 

 

Sponsors

Sponsors