Deel deze pagina:

Onze afspraak in de fraaie dojo van Judoclub Banzai Nazareth kon haast niet meer symbolisch zijn voor het energieke levenstempo dat Heather Loontjens er op na houdt. Zij kwam van haar job als sportfunctionaris in de gevangenis van Gent rechtstreeks naar de dojo voor ons interview om vervolgens aan 60 jonge judoka's training te geven. De hectiek van het moment was overgoten met een sausje van kalmte, rust, ontwapenende glimlach en gelukkig zijn.

"Alles wat ik doe, komt uit mijn hart", liet ze zich ontvallen. En dat hart werd als kind gekwetst door onrechtvaardigheid en het verschil in sociale stand. "Dat is de reden waarom ik aan de Universiteit van Gent Sociale Agogiek ben gaan studeren. Ik had in mijn jeugd ontdekt dat ik het fijn vond om mensen te helpen, die onrechtvaardig behandeld werden of uitgestoten werden. En dus leek het mij zinvol om iets in die richting te gaan studeren. Ik had ook ontdekt dat judo voor mij meer was dan puur de sport en dus schreef ik een thesis over de sociale aspecten van sportbeoefening. Mijn eerste werkervaringen betrof het begeleiden van een kind uit de Bijzondere Jeugdzorg tijdens een voettocht naar Santiago De Compostella en vijf jaar begeleiding van drugsverslaafden waarbij ik sport benutte als nieuwe uitdaging. Toen de vacature voor sportfunctionaris voor de gevangenissen van Gent, Ruislede en Oudenaarde bekend werd, zag ik daar een leuke mogelijkheid in om met de sociale impulsen van de sport gevangenen te helpen in hun proces naar nieuwe kansen. Het was mij daarbij heel duidelijk dat, ondanks het feit dat zij foute dingen hebben gedaan in hun leven, zij toch nog altijd de zoon van, de papa van of de partner van bleven".

Die zin om te helpen, inspireerde Heather Loontjens ook al vroeg om training te gaan geven. "Ik zat nog maar in het 6de middelbaar toen ik aan mijn trainers Jos Beunen en Agnes Van Campenhout, vroeg om zelf training te mogen geven. Zij voelden wel aan dat dit een goed idee was en dus ging ik de cursus van initiator volgen. 20 jaar later beleef ik nog altijd even veel plezier aan het aanleren van judo aan kinderen."

Diezelfde Jos Beunen stelde in 2002 aan Heather voor om het als scheidsrechter te proberen. "Aanvankelijk wist ik niet goed wat er mee aan te vangen, maar ik ben toch maar cursus gaan volgen. Mijn eerste wedstrijden vielen best mee en ook de commentaren van de collega's waren positief maar lange tijd was ik hoegenaamd nog niet bezig met een internationale carrière. Pas in 2009 werd het mij duidelijk dat ik ook op dat vlak mijn kansen moest gaan. Ik legde met succes mijn examen af als Europees scheidsrechter en ondertussen heb ik er al twee EK's voor de U18 op zitten en begin ik in november in Tel Aviv aan mijn tweede EK U23. In februari van dit jaar slaagde ik dan als Wereldscheidsrechter en dus kijk ik spannend uit naar mijn eerste selectie voor een Grand Prix of Grand Slam. Mijn uitgangspunt bij iedere wedstrijd als scheidsrechter is altijd geweest om zo goed mogelijk situaties te kunnen beoordelen waardoor de twee judoka's gelijke kansen behouden om te kunnen winnen. Als zij de mat afstappen, zonder dat ik ben opgevallen door mij beslissingen, dan weet ik dat ik het goed heb gedaan. Het is geenszins de bedoeling om ook maar één moment in de schijnwerper te kunnen staan. Om een goed scheidsrechter te kunnen blijven is het echt noodzakelijk om zelf actief judo te blijven beoefenen en het zelf ook gedaan te hebben. Anders is het onmogelijk om bepaalde situaties juist te beoordelen of nieuwe reglementen juist toe te passen. Mijn zin naar rechtvaardigheid motiveert mij dan ook om een en ander zonder moeite na te leven. Sommige mensen vragen mij soms waarom ik zo veel tijd in het judo stop en waar ik al die energie haal. Wel eenvoudig: ik volg mijn hart in de strijd tegen onrechtvaardigheid en het streven voor gelijke kansen".

 

 

 

Sus Kabé

 

Sponsors

Sponsors