Deel deze pagina:

De eerste keer

Op 8 februari 1998 mocht Ilse Heylen als 20-jarige voor het eerst brons in ontvangst nemen op de Grand Slam van Parijs. "Het was mijn eerste groot toernooi en ik had geen flauw idee wat Parijs betekende in de internationale judowereld. Het was ook het jaar dat Ulla en Gella er geen medaille pakten en plots ging alle media-aandacht naar mij. Dat overviel mij echt omdat ik mij helemaal niet bewust was van de prestatie die ik geleverd had. In mijn hoofd speelde dan ook vooral van laat mij maar rustig verder judoën en trainen; die belangstelling voor mijn persoontje is echt niet nodig".

Jong versus ervaring

Ilse Heylen pakte op jonge leeftijd al een medaille op de Grand Slam van Parijs. Dit jaar wonnen bij de vrouwen de 17-jarigen Atu Abe uit Japan en Daria Bilodid uit Oekraïne goud net als bij de mannen de 19-jarige Japanner Sotaro Fujiwara. "Toen ik mijn eerste brons veroverde, was ik al niet meer zo jong...of toch wel", realiseerde Ilse Heylen zich plots. "Het voordeel van jong te zijn is dat je nog onbekend bent en de meer ervaren judoka's je wellicht nog onderschatten. Op die manier kan je ze nog verrassen. In mijn tijd was dat zeker zo. In deze tijden van videobeelden en andere communicatiemiddelen liggen de zaken uiteraard anders. Niets of niemand is nog onbekend. Toch blijft die eerste medaille op jonge leeftijd wellicht de gemakkelijkst te behalen. Het is nadien altijd veel moeilijker om te bevestigen. Eens je een bepaalde reputatie hebt, vechten al je tegenstanders met de gedrevenheid om niet tegen jou te verliezen".

De waarde van Parijs

Op 5 februari 2005 veroverde Ilse Heylen voor de tweede keer brons op de Grand Slam van Parijs. "Ik versloeg toen de Nederlandse Natasha Van Gurp in de kamp voor brons", herinnert Ilse Heyen zich als de dag van gisteren. "Ik wist op dat moment wel dat ik een wereldprestatie geleverd had omdat ik ondertussen heel goed de waarde was gaan beseffen van het toernooi in Parijs. De bezetting is er altijd heel zwaar; er heerst een geweldige sfeer, zoals nergens ter wereld door de enorm grote sportzaal die tot de nok gevuld is met echte judokenners. In vergelijking met Tokio is Parijs heel dicht bij waardoor je eigen supporters waaronder je eigen ouders er ook dikwijls zijn en ook dat maakt het veel leuker. De meeste andere toernooien zijn minder sterk bezet met een kleinere zaal en een beperkt publiek". 

Papa als supporter

De ouders van Ilse hebben haar carrière van dichtbij gevolgd en daar is ze hen nog steeds heel dankbaar voor; dat proef je tijdens haar verhalen. Hun verplaatsingen naar de Grand Slam van Parijs leverden bovendien een aantal plezante anekdotes op die als het ware op de netvliezen van Ilse zijn gekleefd: "De eerste keer dat mijn ouders naar Parijs kwamen en ik er ook mijn eerste brons veroverde, was papa blijkbaar te laat vertrokken waardoor hij mijn eerste kamp gemist had. Voor hetzelfde geld had ik dat eerste gevecht verloren en had hij dus voor niets de verplaatsing gemaakt. Gelukkig mocht ik die dag het podium op en dat maakte uiteraard alles goed. Maar er is ook een jaar geweest dat hij inderdaad beter niet was gekomen. Het was het jaar dat er ook in een nevenzaal gevochten moest worden en ik daar mijn eerste kamp van de dag verloor terwijl mijn papa in de grote zaal zat. Gelukkig werden de ippons van de dag op een groot scherm in de grote zaal getoond en dus kon mijn papa toch nog "genieten" van die geweldige ippon die ik moest incasseren".

In totaal veroverde Ilse Heylen liefst 52 internationale medailles. Op 6 februari 2010 was er een derde bronzen medaille op de Grand Slam van Parijs. "Maar ik zou hoegenaamd niet meer weten tegen wie ik toen de beslissende kamp heb gewonnen", klinkt het heel begrijpelijk nadat ze toen al twaalf jaar aan de top had meegedraaid.

Sus Kabé

 

Sponsors

Sponsors